Spring naar inhoud

18 november 2019

Vroeger kleeft met superlijm aan de dagen die ik niet bedacht

Door marja wouters

Mijn hoofd bonkt van de nacht waarin iedereen het voor het zeggen had
en ik luisterde en deed wat er van me verwacht werd.
In mijn dromen weet ik wat er van me verwacht wordt.
Wakker, wrijf ik korrels uit mijn ogen en weet niet eens meer wie ik was.

De tijd waarin ik vergeet wie ik was. Vergeten is het verkeerde woord,
niet wakker dekt deze lading beter. Mijn hoofd bonkt op twee trilplaten.
Wakker zijn we zelden. Kijk, de ochtend komt eraan. De vogels weten veel.

Je was er weer, even

Mijn familie had me verteld dat ik hem weer zou zien. Ik wist dat hij allang dood was. En ik zag hem. Ze deden de rits van mijn weekendtas (degeen die mee op vakantie ging) open en hij stond op uit de tas. Hij zag er nog net zo uit als toen hij gezond en levend was. Ik moest huilen. De anderen keken een beetje verbaasd naar me. Ik wist dat ik mijn vader niet aan moest raken. Dan zou hij uit elkaar vallen. Ik bleef huilen. Vroeger kijkt me aan en die weekendtas laat ik voorlopig dicht staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: