Spring naar inhoud

29 november 2018

2

CO2

Door marja wouters

‘Ik geef u vast wat zuurstof’
ik weet niet of ik praten mag
het kapje gaat groot over mijn gezicht
ogen open ogen dicht, open
zeg ik: Dankuwel. Ik ga dromen vd zee.

‘U voelt wat prikken en dan zakt u weg’
dankuwel, ik ga dan dromen
en ben weg. Ik hoor een stem, meer stemmen
stemmen zeggen ‘Lig nou stil, niet bewegen
mevrouw, dat is niet goed. Weet u wie u bent?’
Já, 0743.21.017 roep ik en het duurt een tijdje
voor ik snap dat ik mijn burgersofinummer gaf.

Buiten kijken bomen,
bomen wachtend op de wind die nog niet lijkt aan te komen.
Ik leef. En mijn leven begint nu. Opnieuw, vult de chirurg aan
die zachtjes naast het bed is komen staan.
Nee, zeg ik beslist. Niet opnieuw. Nu.

Eén grote boom begint vorm te krijgen,
ik lig nu zo’n uur op de verkoeverkamer,
de vorm van een kerk, een torenkerk, daarna een reus
een reus van groene wol. Hij is God die over mij waakt
denkt mijn morfinebrein hardop.

Ik leef. En mijn leven begint nu.
Ik lach het leven in de zon en weet precies wanneer dit begon.

2 reacties Post a comment
  1. Odette
    Nov 30 2018

    Wat een mooie! 😘

    Like

    Beantwoorden
    • Nov 30 2018

      dankjewel !

      Liked by 1 persoon

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: