Skip to content

12 februari 2018

Winter

Door marja wouters

Ik tel de streepjes op mijn lat, van klein tot nu, en denk aan straks.
Ik voel niet hoeveel tijd ik had en weet niet hoeveel meer ik krijg.
Wist ik dat, deed ik dan minder of juist meer.

Rijdend door de stad passeert het verleden. Wringt met het heden
en ik word down. Wat was toen echt en wat was doen alsof.

Mijn hoofd voelt te grof,
te verdeeld in zwart-wit
en zo is het denk ik niet.

Lopend door mijn huis passeert er niets, ik adem en ik voel
en teken streepjes op mijn lat.
En ik zing vals, sans gêne, en lach hardop om foute grappen.

Eenzaam ben ik alleen
als ik met mensen ben,
ik ben zo bang om kwijt te raken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments

%d bloggers liken dit: