Skip to content

28 januari 2017

2

Aria

Door marja wouters

Ik pluk een duck en voel me stoer.
Niet langer iemands hoer.
Ik koop en kook mijn eigen eten.
Oh, dat huwelijk wil ik vergeten.

Oh, ik hoor hem niet binnenkomen.
Zie de knal niet voor hij raakt.
Te laat bedenk ik, nieuwe sloten.
Te laat bedenk ik, snel weglopen.

Ik ben een eend, zo dik en stom,
hoor ik door dichtgeslagen ogen.
Oh, kon ik geloven,
misschien kreeg ik hulp van boven.

Het ziekenhuis herkent me.
De zuster telt de blauwe plekken.
Schrijft ze netjes bij in mijn dossier.
Oh, ook de wurgvlekken telt ze mee.

Ik telde de uren, jaren, dagen. Oh,
en heb hem zingend doodgeslagen.
Gelukkig voor de buren,
hebben we dikke muren.

2 reacties Post a comment
  1. hugomaerten
    Jan 28 2017

    Haha, in een goeie bui? 🙂

    Like

    Beantwoorden
    • Jan 28 2017

      yesssss 😃

      Like

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Note: HTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to comments

%d bloggers liken dit: