Skip to content

9 november 2016

Op eerste zicht een lotgenoot

Door marja wouters

Later, met de billen bloot,
een fijne minnaar,
een betrouwbaar maatje.

Nog later kijk ik terug, wie was die man,
heb ik die ooit gekend.

Kennen is niet haalbaar, ontmoeten lukt ons even.
Voordat we ons verliezen
en op weg gaan naar een ander mens.

Ik zie mezelf lopend. Tranen lopen langs mijn kin.
Ik weet het niet. Heb ik nog moed. Heb ik nog zin.

Ik kijk naar schommels in de herfstwind, zij zwaaien,
ik zwaai enthousiast terug. Ik blijf een spelend kind.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: