Skip to content

8 november 2015

Een sloot

Door marja wouters

image

beweegt onzichtbaar
denk ik, starend naar de waterlelies.

Dan zie ik druppels drijven, in vormen
niet te volgen voor mijn ogen.
Het lijkt alsof zij richting warmte zweven.

De groep drijft langzaam, soms wat sneller,
zoals mijn hart aan weggaan doet.

Moeilijk gedoe zeg, al dat loslaten,
cursussen te over, over los & laten,
vooral de mensen van wie je houdt.

Verder drijven, 1 druppel,
vertrouwen, levensstromen,
ondertussen heb ik t koud,
huppel op 1 poot, ik wiebel,

zie de beer te laat, val en piep. Ach,
banger dan ik was kan ik niet worden.
Druppel, lelieblad, versmeltend enkelzijn.

Ik hinkel weg van dit samenzijn,
ik mag nog heel veel leren. Mooi
als vogel, sort of. Volwassen volgens
menselijke maat, daar doe ik niet aan.

Latten (hoge, lage) heb ik weggelegd.
Polsstok uit een sloot gevist,
aanloop genomen, en gesprongen
op een lelieblad, de waterdruppel
vloog terug. Eenheid in beweging.

Stil in ogen.
Vol in leven.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: