Skip to content

2 augustus 2015

De kracht waarmee je dát ontmoet wat je het liefste niet wil weten

Door marja wouters

De tijd, waarin je kind zijn knieën schaaft
op de oprit van een restaurant, langs de weg,
op weg naar Frankrijk, volle auto, veel gezin,
je leeft je dagen per moment,
van zorg naar blij en weer terug
langs Route du Soleil, je tijd gaat op
aan boterhammen en gesmeer.

Zelden sta je stil bij tijd, daar ís je tijd niet voor.
Leven in een dagelijks herhalende structuur,
met variaties op het thema ‘zorgen voor’.

Zorgen voor, dat had wel wat, dat gaf je veel,
dénk ik, want waarom
haal je het anders in je hoofd
te denken dat zo’n leven kan
zónder jezelf voorgoed kwijt te raken.

Een oude moeder rust in dit lijf,
op deze zondag vol van zon.
Gordijnen dicht en rug is krom.
Vast voedsel lukt allang niet meer,
leve de blender, laat draaien dat ding.

Ík ben mijn draai hier kwijt.
Morgen komt de vuilnisman,
ik zet mezelf erbij. Nog even lachen,
op het eind van mijn streep in de tijd.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: