Skip to content

10 februari 2015

2

Dé ander

Door marja wouters

Nadat ik geleefd had
leek alles helder,
moeilijk te zijn.

Terwijl ik leerde,
zoals ’t gaat, stap na stap
vooruit en weer terug,
vielen dagen best veel tegen.

Weinig zegen, komt vast
omdat ik niet geloof
in hoger streven, beter weten,
groter goed. Maar goed,
toen ik óns voelde
verdween al mijn eerder.

Toen jij, mij, wij waren.
Weliswaar te laat, in tijd,
in vergelijk, in jaren.

Nadat ik weet, éen mens,
dé ander.
Eenvoud, ik mis.

2 reacties
  1. marteroz
    Feb 11 2015

    Ach mam, wat een mooi gedicht! De klanken zweven, en de inhoud is juist zo rijk en mooi en lief en verdrietig.

    I’m impressed, eerlijk!

    Liked by 1 persoon

  2. Feb 27 2015

    Mooi einde.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: