Spring naar inhoud

Recent Articles

11
okt

Ja, zo krijg je nooit een nieuwe man

De stemmen zeuren in haar hoofd. Goedbedoelende stemmen zeuren hinderlijker dan niet goedbedoelende. Als je steeds thuis blijft, ja, dan ontmoet je niemand. Als je op de bank blijft zitten, logisch dat je geen nieuwe man ontmoet. Sara, meiske, ga erop uit!

Saar denkt, ik wil er niet op uit. Mijn bank zit lekker, mijn bed ligt heerlijk en mijn tuin is prettig rustig. Vogels en groen, veel meer heeft zij niet nodig. En blauw. Vandaag is de lucht gemaakt van veel blauw met een beetje wit. Wolken die wat waaien, ook dat geeft haar rust. En koffie. Vreemd, veel mensen worden druk van caffeïne. Zij niet. Hoe meer koffie, hoe rustiger haar hoofd en lichaam worden.

Nespresso apparaat maakt haar zoveelste. Ze neemt espresso mee de tuin in, zakt in diepe stoel, blikt op oneindig. Hallo daar, goeiemorgen, alles goed? Vanachter de muur tussen de tuin met de buren klinkt een zware mannenstem. Ze schrikt zich de pleuris. Zelfs thuis, in haar ommuurde tuin, een nieuwe man die vraagt hoe het met haar gaat. Niet antwoorden? Die optie valt af, te onbeleefd.

Nog voordat ze woorden bedacht heeft hoort ze gerommel aan de andere kant en ziet een glimlachend hoofd verschijnen. Grote bos krullen, een mond die praat. Die iets vraagt. Koffie? Ja, lekker. Saar vormt haar gezicht tot vriendelijk en loopt terug de keuken in. Maakt koffie voor de bos krullen, geeft hem de mok aan, over de muur. Nu ziet ze dat de man op een trapje staat.

Zou het een glazenwasser zijn, schiet door haar hoofd. Nee, antwoordt de man op de onuitgesproken vraag. Hij is een vriend van de buren. Hier om hen te helpen met herinrichting. Lekkere koffie, dat vertelt hij ook. En of hij haar ook?

11
jun

hoe vaak heb ik vandaag gedacht

de bus zit in mijn rug
zee stroomt onder de banden 
een paraplu ligt op zijn baas
en het bordje van de halte wacht

vader vertelde verhalen, over appels uit de oven, eierkolen in de kelder en een jongetje van vier die voor lucifers langskwam maar dit woord niet uit kon spreken: ossefes leek er het meeste op en dat verkocht zijn winkel niet. ‘s avonds aten wij de appels die verwond, gescheurd, gebroken, te lelijk om te verkopen en bovendien niet te vreten waren. buikpijn in een volle familiekamer. een tante doet het goed op lithium, een andere is zwanger van een onbekende man. de eerste verhuist uit de Randstad, de tweede daar horen we nooit meer iets van. en

het bordje van de halte lacht
wil jij het begin van je film weer halen?
ik wil opnieuw en dan minder verdwalen

hoe vaak heb ik vandaag gedacht:
mijn leven loop ik steeds in te halen
%d bloggers liken dit: