als, ja dan
zou een paard dat niet wil springen
wel eens denken
ik wil zingen
in de opera, Milaan
ja die naam spreekt me wel aan
Moscow minder
ruikt niet goed
brede lanen al te recht
rennen springen vliegen
liefde leven zonder bang
aan de horizon
zie ik een man
beresterk, hij vangt me op
voor ik weten kan
wat doe ik
spring ik in het ruime sop
in die uitgestrekte armen
zingen, nieuwe tijd begroet
als een paard dat niet kan springen
steiger ik tot ik ontmoet
muziek
moe van woorden wil ik rusten
als een hond zucht ik mij uit
alle spanning raakt verloren
en mijn zelf is nu ook kwijt
moe van woorden steek ik aan
veel muziek van hard naar harder
heftig klanken zingen bonken
geen viool er boven uit
het riool daar hoor ik thuis
soms voor even droom ik
onderaards in water levend
niets aan zuivering haalt uit
hoofd op orde
angsten foetsie
vrienden worden?
Dood kijkt weg
wie loopt er een stukje mee
adem delen, even
moe van woorden deel ik
zuchten diep en ruim
niet nu
in de vertraging ren ik snel
de afstand finisht mij
mijn horizon steeds dichterbij
de brug der zuchten staat
ik raak voorgoed voorbij
narcissen en tulpen
het groen zo jong
het lam nog niet geslacht
ik zie het aan, het leven
in mij zelf, nog minstens ene nacht
mijn lief,
blijf ik op zoek naar mij
drie dag delen
zij struikelt over draden
gesponnen in het licht
de dag mag graag verdwalen
nu even vol in zicht
de hond verkent zijn poten
de vogel denkt niet vlucht
en laat zich zomaar pakken
vanavond vliegt ze mee
hun lijf verwaait in geuren
te geil voor elk gevoel
zij barsten uit hun voegen
en dweilen samen door
maandagmorgen
als nieuw vergeet ik alle jaren
opnieuw zoek ik de som, de plus
springen zonder, niet mijn kunst
zou niet weten wat te springen
waartoe dient dan zo een sprong
ik ga vragen om opnieuw
alles over of een deel
laat mij zijn
met al mijn minnen
laat mij zonder streven zijn
wat dan blijft kan ik niet weten
wat dat is, mijn allerlaatste sprong
rustig maar
het is maar angst
vandaag
even ben ik tijd
verloren in de dag
secondes voel ik niet
geen tik verstoort mijn zijn
kijk, hier, ik ben de zon
nu voluit aan het leven
even voor altijd
mijn nu
levensboom
iets moet ik eraan doen
steeds vaker gaan geliefden
dood, voordat ik weet
het is hun tijd
zo gaat het niet
steeds weer die overval
dit niet te accepteren
in woorden wel, maar dat is al
dat even leven
daar weet ik van
allang, vanwaar dan telkens pijn
een mes zo scherp is niet te koop
ik smeed ze zelf, in jaren
samen gelachen en gehuild
de punten nu te sterk
wie ‘t langste leeft
mens, dat krijg je voor die prijs
bibliotheek
af!
weer probeer ik het met woorden
steeds erger maak ik het daardoor
mijn ongemak bevechtend
met wapens ongeschikt hiervoor
ik praat ik lach ik praat nog meer
de leegte voert paniek
naar breien snel & alles recht
gerust & stellig
& in tussen,
afwijzing hakt als 1e keer
het onvermijdelijke dat zal blijken,
is dat ik daar niet hoor en doe
alsof steeds weer steeds langer,
in wanhoop hopeloos
waar is die mand, mag ik die mand
heb het verdiend te mogen zakken
mevrouw hoort stemmen, hier
geen mand, u hoort hier wel
ik fluister trug maar alstublieft
regels die zijn er om te treden
een beetje creatief maakt zo een mand
en zakken kan ik zelf heel snel
expressions
water under the bridge
is what one says
ik laat niet los ik kijk opnieuw
wie weet welk water dan?
staart mijn herinnering
telkens nieuw water in?
het geeft geen licht gelukkig
niet – ik ben nog net niet gek
and life goes on
is what one says
verdomde nek alweer verrekt
een blaasontsteking komt erbij
een eigen schuld plus dikke bult
bridge over troubled water
I’d better leave
niet springen nee niet doen
dit water heeft net rust
lichaam
vandaag ben ik Marokko
in kleuren paars en zacht
een bubbel met veel lucht
is waar ik vastzit, wacht
verdriet dat kost zijn tijd
zo hoor ik om mij heen
de stemmen klinken hol
alsof ze zelf niet spreken
even langs de huisarts gaan
misschien kan er wat aan gedaan
dokter, ik heb verdriet
een vriend is dood gegaan
ik ben op zoek naar wat er van hem rest
logisch dat u niet horen kunt
zegt dokter helder en beslist
het antwoord op die vraag
bestaat niet, volgende patiënt nu graag
oordruppels krijg ‘k nie mee
alles gaat over zegt ie
ik speel gedwee
toch, ‘s avonds in de lucht
schijnt er 1 ster heel sterk
precies op ons gericht
RIP Andre Gingras (1966 – 2013)
Choreograaf/artistiek leider André Gingras overleden
See on Scoop.it – dans in theaters
Danswereld geschokt door overlijden na ziekte van getalenteerd choreograaf
See on www.korzo.nl
tiptop
offguard dat was ik even
nu alweer bij de les
het leven draait om geven?
nou, geef hem dan die fles
from the tip of my cigarette
naar de top of my mind
aaaaaah lekker die rook
hoest mijn longen ver uit
hoe verder te gaan
I simply have no glue
mistakes like the one
maak ik niet with love
amputatie in vlucht
alles the game
je keert je kont voor een sekond
en bent alweer een stukske kwijt
the 2ofus
het stormt met herfstenwind
arm in arm the 2 of us
can handle life complete
‘k vergeet hierdoor heel even
ik loop all1 nu op dit strand
een
het wonder aller wezens
in everyinch connected
wij allen zoo tezaam
my feet are still
and freezing cold
warme woorden haken
mij neppe beddensocks
paris
je t’aime mon amour
ja, graag een paraplu
bonbon, fijn extra puur
en boven op de tour d’eiffel
ging mijn verstandskies er vandoor
eten
ik wentel als een teefje
draai ons nog even om
ik peins over het leven
roses are red and so are we2
vitamins
grootgebracht gedeukt in fruit
ontsnapt mij piepend het geluid
an apple a day keeps
de dokter belt aan
naast hem een doodskist
‘t is tijd om te gaan
zichtbaar blind
in dromen ben ik blind
rij auto zonder zicht
doe dagelijkse dingen
net als alziend steeds
weer, zoals verwacht
ontwakend kijk ik uit
met zicht op niks
ver weg ‘t groots verlangen
in levens liefdes ooit gekend
verstopt raak ik verloren
zelf gaf ik, maar niet heus
hij is bij mij, nu
heeft hij mij gezien
doek
een leeg toneel en ik kom op
van links uit de coulissen
het zaallicht dimt, de spots gaan aan
het enige wat ik nu denk
wat sta ik hier ik heb geen rol
geen tekst geen stuk geen functie
wat doe ik nu hoe red ik me
eraf gaat niet zomaar
terug naar de coulissen
valt op en is te raar
dus door en zonder tekst
begin ik wat te dansen
hardop gelach uit volle zaal
daar gaan mijn nieuwe kansen
een rol, een tekst, een functie
opnieuw moet ik gaan schrijven
maar hoe kan ik iets schrijven
wat ik nog niet bedenken kan
